09 February 2016

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶನ, ಮಾರಾಟ


`ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟ ಹೋರಾಟ’, ಪುಸ್ತಕದ ಧಾರಾವಾಹಿಯಲ್ಲಿ
 ಅಧ್ಯಾಯ ಮೂರು

[ಜಿ.ಟಿ. ನಾರಾಯಣರಾಯರ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಟಿಪ್ಪಣಿ: ಸಮಾಜೋಪಯುಕ್ತ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತ ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡಿಸುವುದು ಹೇಗೆ? ಸುಲಭೋಪಾಯಗಳು: ಅದರ (ಧೃತ)ರಾಷ್ಟ್ರೀಕರಣ, ಆಂತರಿಕ ಇಲ್ಲವೇ ಬಾಹ್ಯ ಆಧಾರ ಸ್ತಂಭಗಳ ಪುಡಾರೀಕರಣ, ಕೃತಕ ಸಮೃದ್ಧಿಯ ಇಲ್ಲವೇ ಕೊರತೆಯ ಸೃಷ್ಟಿ, ಇತ್ಯಾದಿ. ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಪಂಚ ಕುರಿತು ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಲೇಖಕ – ಪ್ರಕಾಶಕ – ಮಾರಾಟಗಾರ – ಗ್ರಾಹಕ ಅಖಂಡ ಧಾರೆಯನ್ನು ಒಂದೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಕತ್ತರಿಸುವುದು. ಸಗಟು ಖರೀದಿ, ಗ್ರಂಥಾಲಯ ಪೂರೈಕೆ, ಕರಿಹಲಗೆ ಯೋಜನೆ, ಸಹಾಯಧನ ಒಂದೊಂದೂ ಮಾಡುವುದೇನು? ಪುರಂದರದಾಸರ ಅಮರ ಪಂಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ
ತಂಬೂರಿ ಮೊದಲಾದ ಅಖಿಳ ವಾದ್ಯಗಳಿದ್ದು
ಕೊಂಬು ಕೊಳಲು ಧ್ವನಿ ಸ್ವರಗಳಿದ್ದು
ತುಂಬುರು ನಾರದರ ಗಾನ ಕೇಳುವ ಹರಿ
ನಂಬಲಾರ ಈ ಡಂಭಕರ ಕೂಗಾಟ –
ತಾಳಮೇಲಗಳಿದ್ದು ಪ್ರೇಮವಿಲ್ಲದ ಗಾನ ಕೇಳನೋ ಹರಿ ತಾಳನೋ!]

[ಲೇಖಕನ ೨೦೧೬ರ ಮುನ್ನುಡಿ: ಪ್ರಸ್ತುತ ಲೇಖನ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನದು. ಆದರೆ ಇಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಹುಚ್ಚು ವೇಗದಲ್ಲಿ, ಅದನ್ನು ಸ್ವಾಂಗೀಕರಿಸುವ ಸಮಾಜದ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ, ಸಂವಹನ, ಪುಸ್ತಕ, ಓದುವ ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಸುವ ಕ್ರಿಯೆ ಮುಂತಾದವೆಲ್ಲ ತೀರಾ ಬದಲಾಗಿವೆ, ಬದಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಸಹಜವಾಗಿ ಶಿಕ್ಷಣ, ಪ್ರಕಾಶನ, ಗ್ರಂಥಾಲಯ, ಮಾರಾಟ ಮಳಿಗೆಗಳೆಲ್ಲ ತೀವ್ರ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನೇ ಕಂಡಿವೆ. ಸಮಾಜಮುಖಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿದ್ದ ಪ್ರಕಾಶನ, ವಿತರಣೆ ತೀರಾ ದಿಕ್ಚ್ಯುತಿಗೊಂಡ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿವೆ; ಬಹುತೇಕ ಅವನತಮುಖಿಗಳಾಗಿವೆ, ಕೆಲವು ಮುಚ್ಚಿಯೂ ಹೋಗಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ದಾಖಲೆಯಾಗಿಯೂ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ತಮಾನದ ದುರ್ಗತಿಗಳಿಗೆ ಭವಿಷತ್ವಾಣಿಯಂತೆಯೂ ಪರಿಗಣಿಸಿ, ಹಾಗೇ ಮರುಮುದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಷಾ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಮಾಡಿದ್ದರೂ ವಿಚಾರ ಪರಿಷ್ಕರಣೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಪ್ರಬಂಧ ರಚನಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತಿಯ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರವಿರದ ನಾನೇ ಇಂದು ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಾಶನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಐದು ವರ್ಷ, ಮಾರಾಟಗಾರನ ವೃತ್ತಿ ಕಳಚಿಕೊಂಡು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ನನ್ನ ನಿವೃತ್ತಿಯಾದರೂ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಪುಸ್ತಕೋದ್ಯಮದ ಅತಂತ್ರ ಸ್ಥಿತಿಗೇ ಹಿಡಿದ ಕನ್ನಡಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ನನ್ನ ಈ ಜಾಲತಾಣದ ಓದುಗರೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದವರೇ ಇದ್ದೀರಿ. (ಇಲ್ಲದವರು ಇಲ್ಲಿ ಚಿಟಿಕೆ ಹೊಡೆದು ಓದಬಹುದು: ಅತ್ರಿ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಕಾಶನವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದೆ ಮತ್ತು ಅತ್ರಿ ಬುಕ್ ಸೆಂಟರ್ ಮುಚ್ಚಿ, ವಾನಪ್ರಸ್ಥ) ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಮುಮ್ಮಾತಿನ ವಿಸ್ತರಣೆಗಿಳಿಯದೆ, ಯಥಾವತ್ತು ಪ್ರಬಂಧವನ್ನೇ ಓದಿ ಅಥವಾ ಕೇಳಿ]

05 February 2016

ತಾಳ ತಪ್ಪಿದ ಹೆಜ್ಜೆ

ಬಿ.ಎಂ. ರೋಹಿಣಿಯವರ ಆತ್ಮಕಥಾನಕ ಧಾರಾವಾಹಿದೀಪದಡಿಯ ಕತ್ತಲೆ
ಅಧ್ಯಾಯ ಹದಿನಾಲ್ಕು

ನಾಳೆ ಎಂದೂ ನಿನ್ನೆಯಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿರದು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕಾಫಿಕಾಡ್ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಐದು ವರ್ಷ ಪೂರೈಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಸಂಘದವರು ಕನ್ನಡ ಪಂಡಿತ್ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವವರಿಗಾಗಿ ತರಗತಿಯನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಹಿಂದಿ ಪ್ರವೀಣ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿದ ನನಗೆ ಕನ್ನಡ ಪಂಡಿತೆಯಾಗುವ ಕನಸು ಗರಿಗೆದರಿತು. ತರಗತಿ ವಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದಿನ ಆದಿತ್ಯವಾರ ಮಾತ್ರ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದುರಾಸೆ ಮೂಡಿತು. ನನಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಶಾಲೆಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹೇಗೆ? ಸರಿ, ಅರ್ಜಿ ಗುಜರಾಯಿಸಿದೆ. ೬೮ರ ಫೆಬ್ರವರಿ ಮೂರನೇ ವಾರದಲ್ಲಿ ಕದ್ರಿ ಶಾಲೆಗೆ ನನಗೆ ವರ್ಗಾವಣೆ ಆಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಕೆಲವು ಕೆಡುಕುಗಳನ್ನು ತನ್ನೊಂದಿಗೇ ತರುತ್ತದಂತೆ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನುಗ್ಗಬೇಕಾದರೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂದಿ ಟೀಚರನ್ನು ದಬ್ಬಲೇಬೇಕಲ್ಲಾ. ನನ್ನೊಬ್ಬಳ ಸ್ವಾರ್ಥ ಮುನ್ಸಿಪಲ್ ಶಾಲೆಯ ಅನೇಕರನ್ನು ಅಲ್ಲೋಲ ಕಲ್ಲೋಲ ಮಾಡಿತು. ಶಾಂತವಾದ ಕೊಳಕ್ಕೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದಂತಾಯಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ಕಷ್ಟಗಳು ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಇವೆ. ಕದ್ರಿ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಿಂದಿ ಶಿಕ್ಷಕಿ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ನೊಂದವರು. ಅಸ್ವಸ್ಥನಾದ ತಮ್ಮನ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ನೋವು ನುಂಗಿ ಬದುಕು ಸವೆಸುತ್ತಿದ್ದವರು. ಅದು ತಿಳಿದ ನಂತರ ನನಗೆ ಯಾಕೆ ವರ್ಗಾವಣೆಯ ದುಷ್ಟ ಯೋಚನೆ ಬಂತು ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸಿದೆ. ತಪ್ಪಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ವಿಪತ್ತುಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಕಾದು ನಿಂತದ್ದು ನನಗೆ ಆಗ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಬೇಡದ ಅತಿಥಿಯಾದೆ.

02 February 2016

ಕುದುರೆಮುಖಕ್ಕೆ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿ

ನಿಶ್ಚಲ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ, ಚಳಿಗಾಲದ ತೆಳು ಮಂಜಿನ ಹೊದಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಮೂಕವಾಗಿದ್ದ ದಾರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೇ ನಾಲ್ಕು ಜೋಡಿ ಚಕ್ರಗಳು ಚಕ್ಕಂದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಂಭ್ರಮ “ರೊಂಯ್ ರೊಂಯ್, ರೊಂಯ್!” ಕರಿಯ ಹೊಗೆಯಿಲ್ಲ, ಕರ್ಕಶ ಧ್ವನಿಯಿಲ್ಲ, ಹರಿದೋಡುವ ಧಾವಂತವಿಲ್ಲ – ಸಮಾಧಾನದ ಸವಾರಿಯ ನಾಲ್ಕು ಸೈಕಲ್ಲುಗಳು, ಮೇಲೆ ಸವಾರರು. ಮಾರ್ಗದಂಚಿನ ಬಿಳಿಗೀಟು ಇವರ ಸಂಗಾತಿ, ಪ್ರತಿ ಬಿರುಕೂ ಜಲ್ಲಿಕಣವೂ ನಿವಾರಿಸಬೇಕಾದ ಅಡ್ಡಿ, ಹಾಗೆಂದು ಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಶತೋತ್ತರ ಕಿಮೀ ಅಂತರದ ಕುದುರೆಮುಖವನ್ನೇ ಮಣಿಸ ಹೊರಟ ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ನಾವು ನಾಲ್ವರು. ಐದು ಗಂಟೆಗೇ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಟ್ಟಾರದಲ್ಲಿ ಚಿನ್ಮಯ ದೇಲಂಪಾಡಿ, ಅರವಿಂದ ಕುಡ್ಲರೂ ಸುರತ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ವೇಣು ವಿನೋದರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅಂಥ ಚಳಿಯೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಗರ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬೀದಿದೀಪಗಳ ಅತಿರೇಕದಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಮಂದನೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗುರುತಿಗೆ, ಉಳಿದಂತೆ ಕತ್ತಲ ಓಟಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನೋಟಕ್ಕೂ ಒದಗುವಂತೆ ಬಿಳಿಪ್ರಭೆಯ ಕೋಲು ಎದುರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅದಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹಿಂಬಾಲಿಸುವವರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕುರಿತು ಜಾಗೃತಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುವಂತೆ ಹಿಂದೆ ಕೆಂಪು ಮಿನುಗಿನ ದೀಪವನ್ನೂ ಸಿಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ತಿಂಡಿಗೆ ಕಡಾರಿ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದೂಟಕ್ಕೆ ಕುದುರೆಮುಖ, ರಾತ್ರಿಗೆ ಮರಳಿ ಮಂಗಳೂರು – ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಇನ್ನೂರಿಪ್ಪತ್ತು  ಕಿಮೀ ನಮ್ಮ ಲಕ್ಷ್ಯ. ತುಸು ಪಳಗಿದ ಸವಾರನಿಗೆ ಮಟ್ಟಸ ದಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ದೊಡ್ಡ ಲೆಕ್ಕವೇನಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಕೊನೆ ಹಂತದ ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಕಿಮೀ - ಏಕ ಕಟ್ಟೇರಿನ ಭಗವತೀ ಘಾಟಿ, ನಮಗಿದ್ದ ಸಾಹಸದ ಸವಾಲು.

29 January 2016

ವೃತ್ತಿರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪ್ರವೇಶ

ಬಿ.ಎಂ. ರೋಹಿಣಿಯವರ ಆತ್ಮಕಥಾನಕ ಧಾರಾವಾಹಿದೀಪದಡಿಯ ಕತ್ತಲೆ
ಅಧ್ಯಾಯ ಹದಿಮೂರು

ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಅನುಭವಗಳನ್ನು `ಅಧ್ಯಾಪಿಕೆಯ ಅಧ್ವಾನಗಳು' ಎಂಬ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಬರೆದು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದೆ. ಕೃತಿಯ ಕೆಲವು ತುಣುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುವುದು ಸೂಕ್ತವೆಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ. ವೃತ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸೋಡಾಬಾಟ್ಲಿ ಸ್ಪಿರಿಟ್ ಇರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನನಗೂ ಇತ್ತು.
(ಶಿಷ್ಯೆಯ ಪ್ರಿಯ ಬಂಧನದಲ್ಲಿ - ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ರವಿ ಪೊಸವಣಿಕೆ)ನಾನು ಹೇಳಲಿಕ್ಕೇ ಇರುವವಳು. ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಲಿಕ್ಕೇ ಇರುವವರು ಎಂಬ ಭಾವವಿತ್ತು. ಶಿಕ್ಷಕ ತರಬೇತಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಮನಶ್ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಶಾಲಾ ಆಡಳಿತದ ನಿಯಮ, ಕಲಿಕೆಯ ವಿಧಾನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಅರೆದು ಕುಡಿಸಿದ್ದರು. ಅದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಅರಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದು ಈಗ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಥಿಯರಿಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ತರಗತಿಯೊಳಗಿನ ಕಲಿಕೆಗೂ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗದೆ ಸೋಲುವ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಒದಗುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕಾರ, ಪ್ರತಿಭೆಗಳು ಮಾತ್ರ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಮಣ್ಣಮುದ್ದೆಗಳು ಎಂದೇ ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಹಂನ ಕೋಟೆ ಕುಸಿಯಲೇಬೇಕು. ಕುಸಿಯದಿದ್ದರೆ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗಿನ ನಮ್ಮ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ತೊಡಕುಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ತರಗತಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗಲೂ ಅದು ಮೊದಲ ದಿನವೆಂಬ ರೀತಿಯ ತಯಾರಿಯಲ್ಲೇ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರೆಂಬ ತಾತ್ಸಾರ ಸಲ್ಲದೆಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಕಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಅವರಿಂದ ನಾನು ಕಲಿತಿದ್ದೇನೆ. ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮಾನಸಿಕವಾದ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾದ ತಯಾರಿ ಬೇಕೆಂಬ ಸೂಚನೆ ನನಗೆ ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ನನ್ನ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕಂಡ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುರುಗಳ ಮಾದರಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದಿತ್ತು. ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಅತಿ ಸಲುಗೆಯಾಗಲೀ, ಅತೀ ದ್ವೇಷವಾಗಲೀ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವಕಿ ಟೀಚರೆಂಬ ಹಿರಿಯರಿದ್ದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಬೆತ್ತವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಅವರ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅವರು ಸಿಟ್ಟಿನಿಂದ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಬೆತ್ತ ಎತ್ತಿದರೆ ಅದು ಮಕ್ಕಳ ಕೈಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬೆತ್ತವೇ ಒಂದು ನಗೆಪಾಟಲಿನ ವಸ್ತುವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಹೆಡ್ಮಾಸ್ಟರ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಂತೂ ಸದಾ ನಾಗರಬೆತ್ತ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಶಿಕ್ಷಕಿಯರಿಗೆ ಸಂಬಾಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹೆಡ್ಮಾಸ್ಟರರ ಕೋಣೆಗೆ ಕಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯತೀರ್ಮಾನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

26 January 2016

ಉದ್ಯೋಗಪರ್ವದ ಪೂರ್ವರಂಗ

ಬಿ.ಎಂ. ರೋಹಿಣಿಯವರ ಆತ್ಮಕಥಾನಕ ಧಾರಾವಾಹಿದೀಪದಡಿಯ ಕತ್ತಲೆ
ಅಧ್ಯಾಯ ಹನ್ನೆರಡು

``ನನ್ನ ಮಗಳು ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸುವವರೆಗೆ ನಾನು ಬದುಕಿದರೆ ಸಾಕು, ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೊಂದು ಟೀಚರ್ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸುವವರೆಗೆ ನಾನು ಬದುಕಿದರೆ ಸಾಕು'' ಎಂದು ಯಮನಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ ಅಪ್ಪ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕೈದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಯಮನನ್ನು ಕಂಡು, ಇನ್ನೇನು ಅವನ ಕೈಕುಲುಕಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆಂದು ಯೋಚಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾಯಕದಲ್ಲೋ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಮರಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಾಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಡಾ. ಉಮಾನಾಥ ಸುವರ್ಣರೋ, ಡಾ. ಬಾಳ್ತಿಲ್ಲಾಯರೋ ನೆರವಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಜೆಕ್ಷನು, ಮಾತ್ರೆಗಳು ತತ್ಕಾಲದ ಶಮನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದುವು. ಅಪ್ಪನ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಅಸ್ತಮಾ ಎಂಬ ಪ್ರೇಯಸಿಯ ಸಂಬಂಧ ಎಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ಅವರು ಜೊತೆಯಾಗಿಯೇ ಬಾಳಿದರು.